राहिला विश्वास कोठे ईश्वरी
मी इथे सौख्यात माझ्या अंतरी
सोबतीला आज त्यांच्या कावळे
आव का मग भासतो बगळ्यापरी
ती खगांची एकता मज सांगते
कारवा उडतो कसा घन अंबरी
एकला होतो कधी मी तेधवा
आज साथीला मराठी वैखरी
मी कधी केला गुन्हा जगण्यात या
का अशी ही लाभली मज पायरी
का असा रे न्याय तुझा विठ्ठला
लाटण्या ठेका दिला त्यांच्या करी
-मनोज बोबडे (2006)
अशीच जवळीक नांदो ही जगताची माझी
कधी न तूटावी नाती मानवतेची माझी
आयुष्याला कितीक पुन्हा मी कवटाळू
सैल जराशी व्हावी मिठी त्याची माझी
उन्हामुळेच असा इथे घाबरलो विरलो
सलगी कधी ना जमली ही छायेची माझी
खरेच का तुज कळली नाही प्रीत मनाची
मग ती भाषा कसली तव नयनाचि माझी
अंतरातुनी किती ईशाला आळवले मी
कधीच प्रीती जुळली ना देवाची माझी
सखे सोडला नाद खुळा मी परमेशाचा
गट्टी होते आहे नास्तिकतेचि माझी
-मनोज बोबडे
अन्य कुणीही न पीर माझे
गालिब, एलिया, बशीर माझे
सनातन्यांची नको झुंड ती
तुका नामदेव कबीर माझे
वसंत सखये कुठून आणू
इथे सोबती शिशिर माझे
गरीब काया गरीब मेंदू
हृदय चांगले अमीर माझे
जरी गुलाबी सर्व भावना
जीवन सगळे अबीर माझे
केलीस तुही सोय आपली
डोळ्यात हक्काचे नीर माझे
अक्षर माझे शब्द राहतील
जरी वागणे फकीर माझे
-मनोज बोबडे
जवळीक
अशीच जवळीक नांदो ही जगताची माझी
कधी न तूटावी नाती मानवतेची माझी
आयुष्याला कितीक पुन्हा मी कवटाळू
सैल जराशी व्हावी मिठी त्याची माझी
उन्हामुळेच असा इथे घाबरलो विरलो
सलगी कधी ना जमली ही छायेची माझी
खरेच का तुज कळली नाही प्रीत मनाची
मग ती भाषा कसली तव नयनाची माझी
अंतरातुनी किती ईशाला आळवले मी
कधीच प्रीती जुळली ना देवाची माझी
सखे सोडला नाद खुळा मी परमेशाचा
गट्टी होते आहे नास्तिकतेची माझी
-मनोज बोबडे
 |
| प्रतीकात्मक छायाचित्र |
दाविला या काळजास रोब तिने
सताड खोलुनी उभा मी दार होतो
सांगला जणू कटाक्षी लोभ तिने
आणि इथे इमलेच मी बांधीत गेलो
पण ढाळले संपूर्ण माळे खुब तिने
मी खुळी ती आस मांडली पुढे
पुसला न मजशी कधीही जाब तिने
विश्वात नवीन मोकळाच नांदलो
माझी ना राखली जराही आब तिने
-जा तुझ्या तू रेखिल्या वाटेवरी
मी एकटा जाईन माझ्या सोबतीने
-मनोज बोबडे
 |
| प्रतीकात्मक छायाचित्र |
आत्ता जरा इथून पुढे झोकात चालू!
वरिष्ठांच्याही योग्य त्या धाकात चालू!
धाऊ पडू, पुन्हा उठू, रडू, हसू, गाऊ
शंभरात, हजारात नाही लाखात चालू!
जुनं ते सोनं म्हणू द्या म्हणतील त्यांना
अस्सलता स्वीकारत व्यर्थ टाकत कात चालू!
इथे आहे सगळेच, हाही चालू, तोही चालू
कोणाची नीती तर, कोणाची औकात चालू!
कित्येक जण निवडतात स्वार्थपूर्तीचेच रान
आपण तर मानवतेच्या, न्यायाच्या पिकात चालू!
-मनोज बोबडे (११ जाने २०१०)
 |
२३ मे १९७५ रोजी झालेल्या लग्नाला २३ मे २०२५ रोजी ५० पूर्ण झाले.आई-बाबांच्या या पन्नासाव्या लग्नाच्या वाढदिवसानिमित्त लिहिलेली कविता. |
