वऱ्हाड भाज्यांचे

आईचे विश्व

बघ बघ बाळा
वाजे खूळ-खुळा

असा नको हसू
गोड-गोड दिसू

लागेल नजर
माझीच सत्वर

टिळा काळा काळा
गालाला लावला

मिरची जाळली
नजर पळाली

-आईचाच भ्रम
भ्रमासाठी श्रम

नसले ते काही
करतच राही

जग कल्पनेचे
उभे करायाचे

असली ती आई
विश्व सुख घेई

-मनोज बोबडे

आई आणि बाळ

लाडीक लाडीक बाळ हासती
हर्षित आई मनी खास ती
पाहून म्हणती राजा हा
गोड सानुला माझा हा!

रम्य खेळणे हाती घेणे
हलवून झुलवून फेकून देणे
मस्तीत रमती राजा हा
गोड सानुला माझा हा!

टकमक बघती नैन टीमुकले
फुरफुर करती ओठ चिमुकले
खेळ कैक करी राजा हा
गोड सानुला माझा हा

रंग सावळा सुंदर सुंदर
चोर भामटा बडा बिलंदर
जणू विदुषक राजा हा
गोड सानुला माझा हा


रडतची बघता गोड फुले
ओठांवरती हास्य झुले
फुलच होतो राजा हा
गोड सानुला माझा हा


मनोज बोबडे 

माशी

रडू नको गीडू नको

बाई तू अशी

अग् तुझ्या नाकावर

बसली माशी

रडशील तर ती

चावेल तुला

थांब तशीच अग्

पकडू तिला

माशी मारायला मी

मुठ बांधली

बुक्की मारता ती माशी

उडून गेली

हाताची या बुक्की तुला

फार लागली

नाकातली अळी धाऊन

बाहेर आली

आणि अळी सर्रकन

ओढवली आत

दिसू नये म्हणून नाकी

ठेवला तू हात

झाली बघ बाळा अशी

माशीची या मात

अन् दिसू लागे तुझे

पांढरे ते दात

मनोज बोबडे  

फुलांचे वाडे

पाहुनिया फुल

जणू पडे भूल

जास्वंदी झाडाच्या

कानाचे डुल

हळदीचा सडा

सूर्याच्या गावी

दात फुलांचे

मोगरा दावी

चादर पानाची

करून छान

कमळ त्यावर

कमवी मान

गुलाब राजाचा

दिवाणी ताठा

निशिगंधाशी

दिमाख मोठा

जाई-जुई तर

जुळ्या बहिणी

एकीला बोलवा

दुसरी उणी

चमेलीचे मोठे

गंधाळ गीत

सदाफुलीची

हजेरी नीत

अबोलीचा वास

अबोल सदा

बायका तरीही

तिच्यावर फिदा

असे हे, तसे हे

फुलांचे वाडे

जगण्याचे देई

साऱ्यास धडे

-मनोज बोबडे