अतर्क्य परामानसी गुंतलेला
कुठे राखतो न्याय तो बंधुतेला
तयांला गमे धर्म उन्माद नीती
सले साम्य त्याला, चळे गोड प्रिती
जिथे संशयाला नसे निमिष थारा
तिथे ज्ञानवंता मिळे हा किनारा
सुचे प्रश्न ना, नच उभे तर्क राही
परीघापुढे ना फुले ज्ञान काही
मुखी गोड वाणी, कटू अंतराने
कुणा दुष्ट म्हणती किती आदराने
सदा सर्वदा ही अशी रीत ज्यांची
कशी योग्यता मी वदावी तयांची
मला भीड येथे नको मूढतेची
नको आस त्याही खुळ्या गूढतेची
रहावे सप्रेमे सदा बंधुभावे
रूचे जे मनाशी असे गीत गावे
-मनोज बोबडे
राहिला विश्वास कोठे ईश्वरी
मी इथे सौख्यात माझ्या अंतरी
सोबतीला आज त्यांच्या कावळे
आव का मग भासतो बगळ्यापरी
ती खगांची एकता मज सांगते
कारवा उडतो कसा घन अंबरी
एकला होतो कधी मी तेधवा
आज साथीला मराठी वैखरी
मी कधी केला गुन्हा जगण्यात या
का अशी ही लाभली मज पायरी
का असा रे न्याय तुझा विठ्ठला
लाटण्या ठेका दिला त्यांच्या करी
-मनोज बोबडे (2006)
अशीच जवळीक नांदो ही जगताची माझी
कधी न तूटावी नाती मानवतेची माझी
आयुष्याला कितीक पुन्हा मी कवटाळू
सैल जराशी व्हावी मिठी त्याची माझी
उन्हामुळेच असा इथे घाबरलो विरलो
सलगी कधी ना जमली ही छायेची माझी
खरेच का तुज कळली नाही प्रीत मनाची
मग ती भाषा कसली तव नयनाचि माझी
अंतरातुनी किती ईशाला आळवले मी
कधीच प्रीती जुळली ना देवाची माझी
सखे सोडला नाद खुळा मी परमेशाचा
गट्टी होते आहे नास्तिकतेचि माझी
-मनोज बोबडे
